De parochie Sint Judocus van Hernen-Leur

 Secretariaatsadres:

 Parochie H.Judocus,

 Dorpstraat 37, 6616

 AE, tel. 0487 531234,

 Pastoraat: Pastor

 Annemarie Gooiker.

  De meeste foto's

  kunt u aanklikken

  voor een vergroting

Interessante links:

  Museum

  De Kijkzolder

De mededelingenbrief van Pastor Bert OOsterveer waarin hij verantwoordt niet langer als pastor beschikbaar te willen zijn in deze bisdommelijke situatie.

VOOR DE VIERINGEN VAN OUD EN NIEUW

Beste medegelovigen , Terugkijkend op het voorbije jaar 2011, komen we tot de conclusie dat we als parochie een moeilijk en verdrietig jaar achter de rug hebben. Een jaar waarin we veel verloren hebben. Zelf ervaar ik dat als pastor en als gelovige ook heel intens, aan den lijve. In 2011 ben ik gelukkig, na mijn ziekteverlof van 2010 weer langzamerhand de oude geworden. Dat wil zeggen: ik ben weer bij mijn eigen kracht gekomen, en daar ben ik erg blij mee. Ik heb wel moeten leren om mijn grenzen te ontdekken, om er rekening mee te houden en om er niet, of niet-meer over heen te gaan. Want dat doet een mens geen goed; daar wordt je ziek van.

Een half jaar geleden heb ik het Parochiebestuur daarom laten weten dat ik, na 10 jaar lang twee pastorale functies tegelijk te hebben bekleed, graag fulltime in deze parochie terug zou komen, waar ik immers vanaf 1989 tot 2001 al reeds fulltime werkte. Twee banen, naast de parochie ook die bij de groesbeekse tehuizen, twee functies die allebei veel van me vragen, en allebei eigenlijk steeds meer vragen, is me namelijk teveel geworden. Het parochiebestuur was blij met dit bericht en heeft de bisdomleiding een aantal malen met dit verzoek benaderd, om toestemming gevraagd; Rudy de Kruijf heeft zich er daarnaast persoonlijk volop voor ingezet dat er toestemming voor zou komen, maar helaas werd het nee en bleef het nee.

Dit betekent dat er nu voor mij een duidelijke grens is bereikt. Vooral om de zojuist genoemde gang van zaken, heb ik afgelopen donderdag daarom, na heel veel slapeloze nachten, veel gesprekken met deze en gene, na veel tranen van pijn en verdriet, mijn al eerder genomen, loodzware beslissing uitgevoerd om mijn ontslag uit deze parochie bij de bisschop en bij het parochiebestuur in te dienen. Ik heb terdege beseft dat ik velen van u met dit ontslag pijn doe, maar u moet van mij aannemen dat dit, na rijp beraad, voor mij persoonlijk, voor mijn gezondheid en mijn toekomst, echt het allerbeste is. Er zijn voor mij nog zoveel andere zaken in de kerk en in onze parochie gebeurd, waarvan ik op dit moment zeg: stop, hier kan en wil ik echt niet verder. Hier is voor mij een grens bereikt. Natuurlijk is naast en na het verlies van Harry Vogels en van pastor Jo Verbruggen die als een oudere broer voor me was, het vertrek van onze gewaardeerde teamleider en collega Rudy de Kruijf en de wijze waarop dit is gegaan, een factor die bij mijn beslissing een rol heeft gespeeld.

Mijn conclusie is dat er in de kerk van het bisdom ’s Hertogenbosch, na 33 jaar voor mij geen plaats meer is. En dat dat niet alleen mijn conclusie is, maar ook die van een of meerdere personen uit de leiding van ons bisdom. Onder het huidige regime is voor mij een grens bereikt.

Beste medegelovigen, Ik hou van mijn beroep van pastor, van geestelijk verzorger, en wil daar zeker mee verder gaan. In Groesbeek en in Wijchen en omgeving. Op een later moment zal ik u meer laten weten over mijn plannen voor de toekomst. Op dit moment wil ik eindigen met u, met elkaar: bestuur en collega’s, vrijwilligers en parochianen veel sterkte te wensen in deze moeilijke tijden, volhardingsvermogen, vooral in geloof, hoop en liefde. Een zalig Nieuwjaar.

Pastor Bert Oosterveer

De voorleesbrief van de bisschoppen over het sexueel misbruik, n.a.v. het rapport van Deetman.

Voorleesbrief weekend 17 18 dec 2011 over het seksueel misbruik

“Kwetsbaar en klein” is God bij ons gekomen, zo klinkt het in de eerste prefatie van de Advent. Wij vieren met Kerstmis dat in het Kind van Bethlehem God zelf onder ons heeft willen wonen. Onze hemelse Vader vertrouwt zijn Zoon toe aan Maria en Jozef. Bij hen is Jezus veilig en geborgen, ook tijdens de angstige en onzekere dagen in zijn kindertijd. Kinderen zijn vooral “kwetsbaar en klein”. In onze tijd zijn wij er meer dan ooit van doordrongen geraakt, hoe essentieel het voor een kind is om veilig en in liefde te kunnen opgroeien. Dat besef is vooral toegenomen door verhalen van mensen die als kind seksueel zijn misbruikt.
Als Katholieke Kerk in ons land zijn wij de laatste maanden geconfronteerd met schrijnende verhalen van mensen die als kind seksueel misbruikt zijn door priesters, religieuzen en andere medewerkers van de Kerk, vooral in de internaten tussen 1945 en 1980. Als bisschoppen hebben we samen met de Konferentie Nederlandse Religieuzen begin 2010 besloten tot een onafhankelijk onderzoek naar het seksueel misbruik van minderjarigen dat over de periode 1945 tot heden binnen onze Kerk heeft plaatsgevonden. Daartoe hebben wij oud-minister drs. Wim Deetman bereid gevonden om met een aantal wetenschappers dit onderzoek te verrichten. De waarheid, hoe pijnlijk die ook kan zijn, gaat vóór alles. Wij willen als Kerk het leed erkennen dat op deze wijze is aangericht en dat slachtoffers hun hele leven met zich mee dragen.
Afgelopen vrijdag is het eindrapport door de ‘Commissie Deetman’ gepresenteerd. Dit rapport laat zien Broeders en zusters, hoe in de afgelopen 65 jaar een aantal minderjarigen die aan de zorgen van vertegenwoordigers van de Kerk was toevertrouwd, slachtoffer werd van seksueel misbruik. Wij zijn geschokt door het gedrag van de daders. Het doet pijn dat er onder priesters en religieuzen wier roeping het nu juist was om door hun voorbeeldige leven anderen tot God te brengen en hen te hoeden en te beschermen, een aantal is geweest dat het vertrouwen van kwetsbare minderjarigen heeft beschaamd. Mensen zijn voor hun verdere leven beschadigd. Hun basisvertrouwen is vaak geknakt en dit heeft ook voor hun naasten vaak pijnlijke en negatieve gevolgen met zich mee gebracht. Dat dit binnen de Kerk kon gebeuren, is verschrikkelijk. Wij veroordelen het ten zeerste en het spijt ons uit de grond van ons hart!
Wij zijn diep beschaamd voor de momenten waarop een aantal verantwoordelijken van de Kerk niet de juiste maatregelen heeft getroffen om het leed te doen stoppen.
Wij zijn getroffen door de moed van slachtoffers om na vele jaren alsnog hun verhaal te doen.
Velen van hen droegen een geheim bij zich dat jarenlang verzwegen bleef. Er was geen ruimte voor hun pijn, woede en verdriet. Er rustte een groot taboe op seksueel misbruik van minderjarigen, zeker door geestelijken. Veel slachtoffers hebben er ook niet eerder over gesproken om hun ouders geen verdriet te doen, die met de beste bedoelingen hun kind naar een internaat hadden gebracht of actief lieten zijn in de kerk. Het gaat in de overgrote meerderheid van de gevallen om misbruik uit het verleden, al weten wij dat de wonden daarvan nog steeds worden gevoeld.
Sinds 1995 kende de Katholieke Kerk in ons land een kerkelijke stichting voor de behandeling van klachten van seksueel misbruik: ‘Hulp & Recht’. Maar toen er vanaf februari 2010 vele schokkende verhalen in een korte tijd naar buiten kwamen, bleken ook de door onze Kerk opgezette hulpverlening en procedures, ondanks de grote inzet en goede bedoelingen, niet voldoende adequaat. Op advies, verstrekt door de ‘Commissie Deetman’ in eerder gepubliceerde tussenrapporten, is een onafhankelijke stichting naar Nederlands recht opgericht, waaronder een meldpunt, een klachtencommissie en een platform hulpverlening vallen. Binnen dit kader is tevens gevolg gegeven aan de aanbeveling van de ‘Commissie Deetman’ om het onderzoek van klachten van seksueel misbruik en het hulpverleningsaanbod van elkaar te scheiden. Tijdens het onderzoek van de ‘Commissie Deetman’ is er namens de bisschoppen en de Nederlandse religieuzen diverse keren gesproken met slachtoffergroepen en is er hard gewerkt om zorgvuldige regelingen te treffen om slachtoffers in contact te brengen met hulpverleners. Bisschoppen en religieuze oversten hebben ook zelf gesproken met slachtoffers. Ook zijn op het terrein van de compensatie onafhankelijke deskundigen ingeschakeld en is er met hen door ons uitvoerig overleg gevoerd en zijn er compensatieregelingen getroffen.
Gedurende het onderzoek was het belangrijk dat eerst voor de slachtoffers werd gezorgd en dat imperfecte systemen verbeterd werden. Op grond van de tussenrapportages van de ‘Commissie Deetman’ is er nu een nieuw meldpunt gekomen, dat de achterstand van de afgelopen jaren bij ‘Hulp & Recht’ in hoog tempo verwerkt. Maar ook de verheldering van de achtergronden van het misbruik is van belang. De uitkomsten van het wetenschappelijk deel van het onderzoek van de ‘Commissie Deetman’ zullen we de komende weken bestuderen in het licht van de vraag hoe wij als kerkelijke leiders het beste kandidaten voor pastorale bedieningen en het religieuze leven kunnen beoordelen en begeleiden. Al de nodige jaren wordt er een gedegen aannameprocedure gehanteerd voor priesterkandidaten en allen die in het pastoraat in onze parochies werkzaam willen zijn. Bestaande gedragsregels worden opnieuw tegen het licht gehouden en zo nodig geïntensiveerd.
Broeders en zusters, wij zijn geconfronteerd met de verhalen over seksueel misbruik van minderjarigen in de Kerk. Misschien heeft u zelf als minderjarige hier mee te maken gehad. Dat is ongetwijfeld pijnlijk en zwaar. En veel priesters, diakens, pastoraal werkers en pastoraal werksters alsook parochiebestuurders en andere vrijwilligers hebben te maken gehad met reacties van parochianen en van anderen. Dit heeft veel pastorale zorg en aandacht gevraagd. Wij waarderen de pastorale zorg en aandacht die is gegeven zeer.
Wij vonden het pijnlijk ook voor de grote meerderheid van onze priesters en religieuzen die wel leefden en leven naar hun roeping en wier werkzaamheden zegenrijk zijn geweest of nog steeds zijn. Wij zouden de waarheid onrecht aandoen als wij ook dit niet voor ogen houden. Tot hen zeggen wij: wij hebben groot respect voor uw blijvende toewijding en inzet.
Tot besluit vragen wij om uw gebed. Allereerst voor de slachtoffers: dat de Heilige Geest hen mag sterken, om hun wonden te verzachten en genezen. Voor de Kerk en haar leiders: dat Gods Geest van wijsheid en moed ons mag helpen in de verantwoordelijkheid en zorg die wij dragen. En wij vragen gebed voor de daders van seksueel misbruik van minderjaren: dat zij tot besef komen van hun schuld en oprecht zoeken naar vergeving en bekering. In de Advent, zusters en broeders, zien wij uit naar de komst van de Verlosser. Met Maria willen wij open staan voor Hem die ons altijd vernieuwt, als Kerk en persoonlijk, Hij die bij ons woont, vooral in hen die zijn “kwetsbaar en klein”.
De R.K. Bisschoppen van Nederland:

Over de super parochie: DE TWAALF APOSTELEN

Een groot verband met 11 andere parochies.

Onze parochie St. Judocus Hernen-Leur is per september 2010 samengevoegd tot een nieuwe superparochie, samen met de parochies van Batenburg, Bergharen, Niftrik, Heumen, Overasselt, Nederasselt, Balgoy en Wijchen. Die reorganisatie is gericht op één centrale kerk, een centraal bestuur, centrale financiën en een centraal pastoresteam.

De veranderingen maken samenvoeging noodzakelijk.

Iedereen, die de huidige omstandigheden kent, zal beseffen, dat er iets dient te gebeuren. Vroeger toen parochies groter werden, vond er splitsing plaats. Door de ontwikkelingen van de laatste tientallen jaren, waarin de kerkelijke - liturgische betrokkenheid een heel andere invulling kreeg, komt de samenvoeging weer om de hoek kijken. Kleine gemeenschappen zullen gaandeweg niet in staat zijn om zelfstandig te blijven bestaan. Dat komt zowel vanwege het beperkte aantal kerkelijke deelnemers, alsook door de sterk teruglopende inkomsten.

De bisschop vindt het belangrijk er voor te zorgen, dat er voor de toekomst altijd een priester de leiding heeft van de parochie, dat er in ieder geval in één kerk, de centrale kerk, altijd de eucharistie wordt gevierd en waar ook de liturgie in alle volledigheid plaats kan vinden. Het wil niet zeggen, dat er in de andere kerken van de parochie geen eucharistieviering, of andere vieringen meer zouden zijn. De pastoor moet er voor zorgen, dat er, zoveel als mogelijk, ook in de andere kerken vieringen zijn.

De samenvoeging betekent ook, en dat is eveneens een grote drijfveer, dat alle geldelijke middelen van de afzonderlijke parochies bij elkaar gebracht worden om, bij de sterk teruglopende inkomsten, de kosten van de nieuwe parochie te kunnen dragen.

Het grote belang van de kerk in een dorp.

Het zal niet de bedoeling zijn, dat de nadruk op die centrale kerk en op de centrale parochie, ten koste gaat van de afzonderlijke dorpsparochies. Het gaat in Kerk om de Plaatselijke Geloofsgemeenschap, die als gemeenschap getuigenis geeft van de door God gezondene Jesus en zijn evangelie. Bovendien is een parochiegemeenschap in een dorp met haar parochiekerk veel meer onmisbaar en meer bepalend, dan in een grote plaats met meerdere parochies en kerkgebouwen. Kijk maar naar het belang van de kerken in onze eigen dorpen.

Natuurlijk zijn er bezwaren en kritische noten, toch is het goed om naar de voordelen te kijken, die liggen in een groot verband. Ten diepste gaat het om het handhaven, het voortbestaan, van de christelijke geloofsgemeenschap in deze streek. Samenwerking en solidariteit zijn daar een absolute voorwaarde voor. Er zullen verschillende voordelen zijn, als die grote organisatie op centraal niveau werkelijk ten dienste komt te staan van de geloofsgemeenschappen die daarbij zijn aangesloten. Bovendien zal er voor de deelnemende parochies, zeker de eerste jaren, weinig veranderen, zolang zij een levende geloofsgemeenschap zijn.

Samen sterk om de eigenheid van onze parochie te bewaren.

Het voortbestaan van de eigen geloofsgemeenschap binnen het grote geheel blijft daarom afhankelijk van de parochie zelf. Parochianen, vrijwilligsters en vrijwilligers, samen met de Contactgroep zijn degenen, die de eigenheid van de parochie kunnen bewaren en vorm geven. Hoe meer je opkomt voor je eigen geloofsgemeenschap, des te sterker zullen parochies staan.

In die zin mag er vertrouwen zijn. Bij alle veranderingen, zoals het opgaan van de parochie in het grote geheel en het inbrengen van het parochiaal vermogen in de nieuwe parochie, waar nog steeds met negatieve gevoelens en argumenten naar gekeken wordt is de beste benadering voor de eigen toekomst om de samenvoeging met positieve inzet aan te gaan. Een parochie mag er van uitgaan, dat deze ontwikkeling bedoeld is om iedere geloofsgemeenschap zoveel mogelijk kansen te geven voor de toekomst.

De organisatie ....

Het Centraal Bestuur bestaat uit 8 personen. Naast de vaste functies zijn er enkele deskundigheidzetels: financiën, gebouwen, communicatie, administratie; ieder van hen heeft een commissie met leden uit de verschillende kerken.

Terug naar Introductiepagina

Op een aantal vragen vind je hier een antwoord.

St. Judocus: de patroon van onze parochie:  ..

Hoewel de naam "Judocus" tegenwoordig niet meer voorkomt, horen we de afgeleide namen nog wel klinken, zoals bijv. Joost, Josse en Jobs. Judocus was de tweede zoon van koning Juthaël van Armorica (Bretagne). De kroonprins, zijn broer Judicaël, ging het klooster in, en dwong zo Judocus de troon te bestijgen. Zich bezinnend op zijn levensweg nam hij enkele maanden de staatszaken waar, maar zette toen zijn kroon definitief op de grond en vertrok. Hij heeft zijn leven lang getwijfeld tussen het priesterschap, het kluizenaarsbestaan en het pelgrimsleven. Hij liet zich tot priester wijden, maar als hij even in een klooster had gezeten, trok hem de eenzaamheid, maar na een tijd lokten hem de wegen naar verre pelgrimsoorden. Te paard doorkruiste hij half Europa. Uit zijn laatste kluizenarij, waar hij in 669 stierf, ontstond later de benedictijnenabdij Saint-Josse bij Boulogne, waar zijn relieken bewaard worden. Voordat St. Jacobus de patroon van de pelgrimsgangers werd, nam Judocus die positie in, ja nog eeuwenlang handhaafde Judocus zich naast de apostel Jacobus. Daarna versmalde zijn betekenis zich tot het boerenbedrijf, en werd hij aangeroepen bij fruitrot en korenbrand. Het enige wat nog herinnert aan zijn rondreizend bestaan is de verering door de binnenschippers, op 13 of 20 december.

Het Kruispunt, het was de naam van onze Pastorale Eenheid, met de 4 parochies St. Victorparochie te Batenburg, St. Annaparochie te Bergharen, St. Damianusparochie te Niftrik, en onze St. Judocusparochie. 

Pastoraatgroep: dat is (was, want in de nieuwe opzet heeft de pastoraatgroep geen plaats meer) een groep, die samen met de pastores leiding geeft aan het pastoraat en de organisatie van het pastoraat. . Het Pastoraat:  daaronder verstaan we al die activiteiten, waarmee we dienst verlenen aan de geloofsgemeenschap en aan de parochianen.

De Contactgroep: het is de groep die, onder verantwoordelijkheid van het Algemeen Bestuur, het beheer voert over de dagelijkse gang van zaken in onze geloofsgemeenschap. De groep bestaat uit:  pastor Annemarie Gooiker, dhr. Jos Brouns, penningmeester, dhr. Piet van Uden, bouwzaken, mevr. Marijke Reijnen, communicatie, mevr. Nelly Hendriks pastoraat, dhr.  Piet Hendriks lid Centraal Bestuur.

Kerkhofzaken:  Voor alle zaken en vragen betreffende het kerkhof kunt u terecht bij dhr. J. Brouns.

Sint. Iemand vroeg wat "Sint" betekent. Het betekent "heilige". Het is -zeg maar een "vernederlandsing"-  van het franse woord "Saint". In het Latijn, en daar komt het oorspronkelijk vandaan, staat er "Sanctus".

De restauratie van onze kerk. De restauratievoorbereidingen zijn begonnen in 1999. De definitieve toekenning van de subsidie rijksmonumenten door de Provincie Gelderland kwam binnen medio 2007. We gingen voortvarend aan de slag en half oktober 2007  begonnen de eerste werkzaamheden. De officiële opening van de restauratie en de Commissie Fondswerving vond plaats op 1 december 2007. De restauratie was in elke fase een verrassing. Gaandeweg kreeg ons kerkgebouw een nieuwe en zeer fraaie uitstraling. Het totale begrotingsbedrag bedroeg 750.000 euro. De subsidie van het Rijksfonds Monumenten vroeg een eigen bijdrage van  ruim 30 %. Onze parochie moest zelf 273.000 euro inbrengen. Van vele kanten hebben we financiële ondersteuning gekregen, vooral van onze parochianen en inwoners van Hernen-Leur.  Begin 2009 is de restauratie afgerond en op 26 april 2009 vierden we de feestelijke afsluiting van de restauratie.

Dit was het grote billboard, dat bij de opening onthuld werd en bij de invalswegen naar Hernen van iedereen de aandacht vroeg voor de grote restauratie.

Terug naar Introductiepagina