U kunt hier de preken terughalen van de voorbije maanden.
Kies een preek
Sacramentsfeest 6 juni 2010 Be
Pinksteren 2010 Be. NH.
15/16 mei 2010 NH. dat zij één mogen zijn. 7de
zond.Pasen.
Hemelvaart 2010 N.H. 13 mei
8 en 9 mei 2010 6de zond Pasen Be Ba
blijvende aanwezigheid?
6 juni 2010 Be. Sacramentsfeest
Sacramentsdag, we
vierden het vroeger met processies, bloemversieringen op straten en pleinen en
rustaltaren, met vaandels, vlaggen en wimpels als een groot feest. Tegenover het
feestelijke was er altijd veel gepreek en veel gedachten over de werkelijke
aanwezigheid van Christus in brood en wijn, hoe dat alles in elkaar zit en wat
je moet geloven. Maar de leer is nog iets anders dan er mee leven, want dan gaat
het over ons geloof in de aanwezigheid van Jesus, van God in ons leven, in ons
denken en doen, in ons kiezen en in ons afwijzen. Het gaat over Jesus die ons
geestelijk voedsel is, ons op de weg van God houdt. Al het andere is uitleg,
discussie, leer. Soms maken mensen zich drukker over de leer en worden mensen
van de communie uitgesloten, omdat regels belangrijker worden gemaakt dan leven
uit Gods aanwezigheid, leven met de liefde van God in ons leven, want daar gaat
het in dit sacrament uiteindelijk om: God heeft ons lief en komt tot ons. Op
indrukwekkende manier komt dat tot uiting in het ev. van dit feest de
broodvermenigvuldiging, een maaltijd. De maaltijd speelt een bijzondere rol in
het evangelie en er zit altijd een boodschap aan vast Een paar voorbeelden. Bij
een farizeeër onder de maaltijd, komt een vrouw die Jesus voeten wast met haar
tranen en zalft met olie, want Hij is Gods vergeving; tijdens een maaltijd bij
Maria en Martha, zegt Jesus, dat Gods woord de basis is voor alle leven; Er is
het verhaal over Gods bruiloftsmaal waarbij allen uitgenodigd van de hoeken van
straten en pleinen; het verhaal van de bruiloft van Kanaän, zegt ons dat Jesus
leeft en werkt ten bate van ons leven. Zo zijn er vele maaltijdverhalen.
In dit evangelie
van de wonderbare broodvermenigvuldiging valt iets bijzonders op. De apostelen
zeggen, stuur het volk weg, het is al laat. Dan zegt Jesus: geven jullie ze te
eten. Wij kunnen dat niet met 5 broden en twee vissen. Jawel, dan zegent Jesus
het brood en de apostelen gaan aan het uitdelen en er blijft nog genoeg over.
Een prachtig symboolverhaal. Met het brood, dat Jesus uitdeelt, wordt bedoeld
het woord van God, woord van vrede en liefde, woord om van te leven. Als je
liefde uitdeelt, als je vrede uitdeelt dan is er nooit tekort. En dat moeten de
apostelen voor Jesus ook doen, daarom zegt Hij: geven jullie ze maar te eten,
deel de liefde en de vrede van God uit, geef aan mensen Gods Woord. Daarmee
raken we aan de kern van het Laatste Avondmaal, de communie, de eucharistie.
Deze
broodvermenigvuldiging is een voorafbeelding van Het Laatste Avondmaal. Het
laatste avondmaal is het hoogtepunt in de maaltijdverhalen. Hier begint iets
nieuws, namelijk de tafelgemeenschap met Jesus. Dat laatste avondmaal begon, met
wat de joodse gelovigen nog steeds doen, als de herdenking van het Pascha, de
bevrijding uit Egypte. Maar Jesus geeft er die avond een eigen betekenis aan.
Hij neemt brood en beker en zegt: dit ben ik, mijn lichaam, mijn bloed. Lichaam
en bloed, het zijn de symbolen van het leven. Het is Jesus zelf als het woord
van God dat echt voedsel is, de mens leeft immers niet van brood alleen. In deze
tafelgemeenschap gaat het voor christenen voortaan over Jesus zelf, Hij die in
de vorm van brood en wijn zichzelf geeft als het levenbrengend woord van God.
Maar er is nog iets bijzonders, net zo bijzonder als in het ev.verhaal waar
Jesus zegt: geven jullie ze maar te eten. Nu zegt Hij, doet dit tot mijn
gedachtenis. Daarmee hebben we het over de kern van het Sacramentsfeest: Jesus,
die tot ons komt in brood en wijn, opdat wij doen wat Hij heeft gedaan, Gods
liefde en Gods vrede uitdelen.
In het
Sacramentsfeest vieren we de tafelgemeenschap, als de uiteindelijke bedoeling
van Jesus avondmaal. Als wij wekelijks eucharistie vieren, vieren wij dat we tot
gemeenschap zijn in de geest van Jesus, mensen die zich verbonden weten met
elkaar en met God. Zo’n gemeenschap van geloof, gaat niet alleen maar over de
eigen kring. Kerk-zijn, parochie zijn houdt de opdracht in om de samenleving te
dienen, om in het samenleven van mensen de vrede en de liefde van God te
bewerken. Als een christen, een parochie, dat niet doet, gaat ze voorbij aan de
betekenis van dit sacrament. Eucharistie is een gave van liefde van God voor
ons, maar het is ook de opdracht om die liefde van God voor allen uit te delen.
naar boven
Pinksteren 2010 Be. NH.
Wat heeft
Pinksteren nou met ons leven te maken. Is het alleen maar een kerkelijk,
religieus feest, een feest voor ingewijden. Wat moeten gewone mensen met dit
feest.
Wat opvalt bij het
horen van dit Pinksterverhaal, is dat ieder hen hoort spreken in zijn eigen
taal. Toen in de dagen van het joodse Pinksterfeest waren er mensen uit allerlei
landen bij elkaar. Joodse mensen, die in de loop van de geschiedenis verhuisd
waren, verdreven, op de vlucht voor oorlogen en aanslagen. Denk bijv. aan joden
in Arabië, in Kreta, zoals nu joodse mensen in Nederland, in Duitsland, in
Amerika. Hun kinderen spraken alleen de taal van het volk waar ze woonden. Zij
gaan als een soort pelgrimstocht met Pinksteren naar Jerusalem, de hoofdstad van
hun geloof. Wel, die gelovige mensen met allerlei verschillende taal, en uit
verschillende culturen, verstaan elkaar. Wat deed die Pinkstergeest met de
apostelen en al die verschillende mensen? Er is blijkbaar iets gebeurd, dat de
toehoorders aansprak, een taal waardoor ze geraakt werden. Er zijn dingen
gebeurd, waar zij diep in hun hart naar uitzagen. Een visioen van eenheid en
beloftevolle vriendschap, verbondenheid met elkaar, niemand zeurt over grenzen,
of over verschillen. Het is een taal waardoor de wil tot eenheid ontstaat.
Op dat 1ste
Pinksterfeest brengt de Geest van God mensen van velerlei cultuur en taal bij
elkaar. Die Pinkstergeest maakt allen tot leerling. Dwz. Hij maakt mensen open
voor de eenheid, voor het besef dat wij mensen bij elkaar horen, op elkaar zijn
aangewezen. Die Geest brengt mensen terug naar hun oorsprong, dat zij allen
kinderen zijn van dezelfde Vader. Die Geest raakt hen, en daarom worden zij één
en verstaan elkaar. Een prachtig visioen voor onze wereld vandaag, die verdeeld
is, voor een samenleving, waarin mensen alleen maar grenzen trekken. Het is de
Pinkstergeest, geloof in God, die mensen bevrijdt van enge grenzen, knechting,
valse waan; de Geest van God maakt mensen los van uitsluitend eigen eer en
glorie; Hij maakt mensen vrij voor anderen, die vast gebakken zitten aan eigen
hebben en houen. Die Geest van God drijft mensen altijd tot meer en beter, weg
uit de zonde van niet kunnen en willen vergeven; weg uit de zonde van zich meer
en beter voelen. De Geestkracht maakt dat mensen zich alleen afmeten aan God en
zijn bedoelingen.
Dat alles is,
volgens mij, het antwoord op de vraag, die ik in het begin stelde, wat heeft
Pinksteren met ons eigen leven te maken. Het kan een gebeurtenis zijn , die ons
leven omdraait, bezielt tot verbondenheid en eenheid. want dat is de betekenis
van Pinksteren, eenheid en verbinding. Pinksteren, medegelovigen, is het begin
van die nieuwe beweging van Jesus, het begin van de kerk. Overal groepen
christenen, gelovigen, parochies, die eenheid en verbondenheid proberen te
bewerken.
Parochie, kerk van
de Geest, gaat niet alleen maar over de eigen groep kerkmensen, maar over alle
mensen in je eigen omgeving in je eigen dorp. Hier in je eigen dorp, moeten we
als kerk bewerken, dat je bij elkaar hoort, dat je samen kinderen van God bent,
kinderen van vrede en goede wil. Als kerk een bijdrage leveren tot eenheid onder
elkaar en tot verbinding om samen goed en dienstbaar te kunnen leven. Dan telt
niet of je een grote en kleine parochie bent, niet of er veel of weinig mensen
naar de kerk gaan, niet of er teveel woord en communievieringen zijn, niet of je
met alles en iedereen rekening moet houden. Maar dan telt, of je als kerk,
parochie een bijdrage levert aan gemeenschapszin, aan zorg voor elkaar, aan
bijstand en hulp, dan telt alleen maar of je als kerk respect kweekt voor het
verleden, voor zwakke mensen, voor de gezamenlijke ondernemingen als
verenigingen, dorpshuizen, en alles wat de eigen kleine samenleving nodig heeft
om bij te dragen aan eenheid, geluk met elkaar, goed en veilig leven. Ik weet al
te goed, dat onze kerk daar lang niet op lijkt, maar daarom vieren we iedere
keer weer Pinksteren in de hoop dat het een keer zal gebeuren. Om zo’n kerk van
mensen, overal kerken gedreven door die Geest tot eenheid met elkaar, wil ik met
u bidden tot zegen van mens en wereld.
naar boven
15/16 mei 2010 NH. dat zij één mogen zijn. 7de
zond.Pasen.
In dit ev.verhaal
bidt Jesus tot God zijn Vader. Hij bidt voor hen die in Hem zijn gaan geloven,
voor ons. Hij bidt, dat wij allen één zullen zijn. Een eenheid die te
vergelijken is met de eenheid van Jesus met God zijn Vader. Het gaat om onze
onderlinge eenheid, én om onze verbondenheid met Jesus. Wij met Jesus en God, en
andersom Jesus en God met ons. Opvallend is de reden waarom wij één zullen zijn
met elkaar en met Hem, opdat de wereld geloven zal dat Gij mij gezonden hebt. En
Jesus zegt dat nog een keer: opdat de wereld zal erkennen, dat God Mij gezonden
heeft en Hij de mensen liefheeft. Uit de laatste zinnen klinkt voor mij de grote
bezorgdheid en de grote liefde van Jesus voor mensen. We lezen daar: uw Naam heb
ik bekend gemaakt, en ik zal dat blijven doen, want de liefde waarmee Gij Mij
hebt liefgehad, zal ook in hen zijn.
We beluisteren in
dit evangelie de vraag om als christenen, als gelovigen, bij te dragen aan de
eenheid, aan de liefde in onze verscheurde wereld. Onze samenleving is
verscheurd, staat onder druk van geweld, zinloos geweld zeggen we, een harde
samenleving, die getekend wordt door ikke, ikke; waarin respect en zorg voor
elkaar vervaagd zijn door de hebzucht, het grote graaien in het geld. Een
samenleving die beheerst wordt door eigenbelang. Heel de samenleving lijdt nog
steeds onder de geld en bankencrisis, om de banken te laten overleven worden
mensen arm gemaakt, terwijl de heren er zelf niet onder lijden. Ook een
samenleving, waarin trouw aan elkaar, zo gemakkelijk wordt opgeofferd aan de
eigen gevoelens en belangen. Die politicus treedt niet af, omdat hij zich
schandalig gedraagt, maar om de drukte die de kranten ervan maken. Steeds
zullen mensen de klos zijn, gemangeld worden. Er klinkt niet voor niets steeds
luider de roep om nieuw geloof, om de waarden en normen, dat mensen weer respect
hebben voor elkaar, opkomen voor elkaar. Zovelen die in de kou zijn komen staan,
mensen die door ouderdom en lichamelijk ongemak vereenzaamd raken, mensen aan de
straat overgeleverd, zwervers, kinderen mishandeld en misbruikt, vluchtelingen,
asielzoekers, velen wanhopigen onder hen.
In dit ev.
daartegenover beluisteren we de grote bezorgdheid en de grote liefde van Jesus
voor al die mensen: Ik zal uw Naam blijven bekend maken, want voor hen is uw
liefde. Wat ik versta van Jesus is, dat je mensen zo niet kunt laten leven, dat
mensen niet in zulke ellende in een samenleving terecht mogen komen. Er moet
toch iemand zijn in deze wereld, die van liefde getuigt, er moeten mensen zijn
in deze liefdeloze wereld, die liefhebben en in eenheid bij dragen aan een
wereld van respect en dienst aan elkaar. Jesus bidt dat wij, zijn volgelingen,
zo één met Hem zijn, zo met Hem en met elkaar verbonden zijn, dat door ons de
wereld God gaat erkennen. Dwz. dat de liefde van God voor mensen in de
samenleving tot uiting komt.
Onze verbondenheid met Christus zal de bron zijn, de inspiratie tot zo’n
liefdevolle houding. Christenzijn is een politieke opdracht. Politiek is een
opdracht om de samenleving te ordenen en het goede tot stand te brengen. Wij
christenen zijn geroepen om voor mensen liefde en gerechtigheid tot stand te
brengen. Het kan toch niet de bedoeling zijn van ons christenzijn, dat wij
binnenkerkelijk bezig blijven, alléén bezig met de eigen organisatie, van
viering naar viering, van gezang naar gezang, en ons zorgen maken over de eigen
kerkelijke zaken, over ons aantal, over allerlei kerkelijke regels. Wij zijn
geroepen tot eenheid met Jesus.
Onze eenheid met Hem zal zeker bijdragen en een onmisbare zegen zijn voor de
oplossing van de problemen, voor een toekomst van liefde en gerechtigheid voor
mensen. Een eenheid, laten we dat wel beseffen, die wij zelf in al onze
kwetsbaarheid en zwakte niet kunnen bereiken, maar die ons als een gave van God
gegeven wordt, als wij één zijn met Hem, en Hij in ons is. Daarom bidden we
vandaag, dat onze verbondenheid met Jesus zo sterk is, dat door onze liefde en
zorg de wereld zal gaan geloven in de liefde en zorg van God voor alle mensen,
zoals die in Jesus tot ons is gekomen.
naar boven
Hemelvaart 2010 N.H. 13 mei
Hemelvaart van
Jesus, dit feest met Pasen en Pinksteren, viert allemaal hetzelfde: dat Jesus is
verrezen, de dood heeft overwonnen, dat Hij thuis is gekomen bij God. Dit feest
vertelt, dat Hij vanuit de hemel leeft voor ons, op allerlei wijzen onder ons
aanwezig is. Hemelvaart van Jesus, door zijn trouw aan mensen en aan God is Hij
thuis gekomen bij God en vanuit die verhouding is Hij voor ons aanwezig. Jesus
Hemelvaart, dit feest viert het geloof, dat wij mensen onze bestemming hebben in
God. Zoals de mens Jesus opgegaan is naar God, daar thuishoort, zo hoort iedere
mens daar thuis. Het is de vervulling van het menselijk leven. God is de
oorsprong, de bron van ons bestaan, zoals we dat met kerstmis vieren, maar Hij
is ook het doel, de toekomst van ons leven, wij hebben onze geborgenheid bij de
Vader in de Hemel.
Toen ik van de week
bij de tandarts was zei hij: mensen moeten meer gaan geloven, want er is zoveel
chaos, zoveel wangedrag in de wereld. Geloven kan blijkbaar bijdragen aan een
levenshouding en we herkennen dat ook wel. Maar dat is zeker niet automatisch
het geval, want in de kerk zelf zijn er net zo goed lelijke mistoestanden, zoals
we dat de laatste maanden telkens te horen krijgen. Ik denk dat we moeten
zeggen, geloven kan voor een mens een grote uitdaging, een blijvende inspiratie
zijn tot een levenshouding van eerbied en ontzag, van gelijkheid en
dienstbaarheid. Wie gelooft en daar met zijn leven ook de keuzes in maakt, die
ziet het leven als een wonder, waaraan een geheim ten grond ligt, zo’n mens
erkent de bron van zijn bestaan en leeft vanuit het besef een afhankelijke mens
te zijn, die de ander broodnodig heeft en andersom de ander hem. Tegenover het
gelovig leven, leven vanuit het besef dat wij net als Jesus bij God thuis horen,
staat het totaal binnenwerelds leven. Daar mogen we niet negatief over doen,
maar dan moet je je inspiratie helemaal halen uit je omgeving. Dan mis je de
prikkel, de uitdaging van het Andere, het Hogere ten aanzien van je
levenshouding.
Jesus heeft ons
vooral God laten zien als bron en doel van ons bestaan, waarin wij helemaal
thuishoren. Voor Hem is het grote probleem, dat mensen niet goed omgaan met
zichzelf, met elkaar, met hun plaats in de samenleving. Dat komt volgens Hem,
omdat ze niet leven vanuit God, maar vanuit zichzelf, vanuit hun binnenwereldse
verlangens. Ik denk, dat dit voor Jesus de grote zonde is.
Het feest van
Hemelvaart is de viering van dit geloof. Jesus opgevaren ten hemel en vanuit de
hemel bij ons betrokken, betekent vooral, dat er een verbondenheid is tussen
hemel en aarde. Er is een brug door Jesus tussen hemel en aarde, zoals wij naar
de hemel staan gericht, zo staat de hemel naar ons gericht. Als wij onze
bestemming hebben in God, als wij daar thuis horen, zoals dit feest viert, dan
lijkt het toch vanzelfsprekend dat wij ons leven hier en nu vervullen vanuit die
verbondenheid met de hemel. Hemelvaart betekent niet dat wij de aarde zouden
moeten verlaten, sta toch niet naar de hemel te staren, zegt de lezing, maar dat
wij ons moeten toewenden naar de aarde om daarin van een andere levenshouding te
getuigen. Als onze samenleving iets nodig heeft, zoals dat maar al te duidelijk
wordt in alle haat, ellende, oorlogen en diepe verdeeldheid, dan is het wel de
hemel. Een nieuwe geest, een geest van respect voor elkaar, een geest die
opnieuw de grote menselijke waarden van het ev. in herinnering brengt. Dat is:
eerbied voor het leven, voorrang aan mensen, zieken en zwakken het eerst. We
hebben de hemel nodig, een geest die mensen doet samenleven om elkaar van dienst
te zijn, in plaats van te plukken wat je plukken kunt; een geest van vrede tegen
het geweld, een geest die christenen helpt om de christelijke idealen van
waardig en menswaardig samenleven voor elkaar vorm geven. De hemel en de aarde
zijn in het feest van Hemelvaart met
elkaar verbonden.
Vanuit de verbondenheid van hemel en aarde, willen wij de aarde naar
de hemel buigen en
de hemel naar de aarde buigen. Dat kunnen wij christenen toch, sinds de
Hemelvaart van Jesus. We bidden dat wij het dan ook doen.
naar boven
8 en 9 mei 2010 6de zond Pasen Be Ba blijvende aanwezigheid?
Het was een hele
schok, die korte kreet en mensen die in paniek raakten. Door zo’n gebeurtenis
zie je hoe wankel onze samenleving is. Er is blijkbaar veel dreiging en angst,
dat een gewoon koffertje de oorzaak van 63 gewonden en een heel mediacircus
wordt. Het roept de vraag op, of we ons leven daardoor laten overrompelen, gaat
de angst ons beheersen, het negatieve, want angst was toch de oorzaak van deze
reactie. Het lijkt wel, of er niet veel goeds meer is in deze samenleving. Hoe
moeten we daarmee omgaan? In het licht van het ev. wil ik daar met u over
nadenken. Nou, weet ik ook wel, dat geloof, leven volgens het ev., dit soort
problemen in de samenleving niet oplost. Wat ik wel weet is, dat geloof ons
leven een andere kleur kan geven. Het wijst ons richting om op een bepaalde
wijze in de samenleving te staan.
Het ev. heeft een
paar opmerkelijke zinnen: als iemand mijn woord onderhoudt, zal mijn Vader hem
liefhebben en wij zullen bij hem wonen, God zendt de heilige Geest als een
nieuwe helper en Mijn vrede geef ik u, maar niet zoals de wereld die geeft. Wat
hebben we aan zulke evangelische praat? De aanwezigheid van Jesus, die andere
Helper, is dat echt waar, of moet je het maar geloven. Als dat waar is, dan moet
je het kunnen zien in de werkelijkheid van alledag. Laten we kijken.
Er zijn mensen
onder ons, bekend en veel meer onopvallend, die grenzeloos zijn in liefde en
zorg, in respect, voor mensen in hun buurt, als er iemand ziek is, of in de
ellende zit. Groepen van mensen die met niet aflatende inzet opkomen voor de
rechten van mensen. Het gebeurt bijv. door Amnesty International, door
vluchtelingenhulpgroepen, door voedselbanken en ondersteuningsgroepen. Je moet
wel met een ander oog kijken dan de krant kijkt, want die vertelt een ander
verhaal. Maar het is te zien onder ons. Allerlei gewoon volk dat zorg en respect
toont: in ziekenpastoraat groepen, in bezoekgroepen voor ouderen, in de
belangstelling en zorg van mensen onder elkaar. Het zijn de mensen, waarvan het
ev. zegt, dat ze Zijn woord onderhouden. Daar gebeurt wat Jesus zegt: Wij zullen
bij hen wonen. Dat betekent, dat er door geloof in God en Jesus een nieuwe
manier van leven ontstaat.
Er zijn mensen
onder ons, vooral achter de schermen, die in verstoorde verhoudingen, als
mensen, groepen uit elkaar dreigen te vallen, een bindende rol spelen. Mensen,
die blijven geloven in de liefde, die in hopeloze situaties blijven zoeken naar
rechtvaardigheid, die in de oppervlakkigheid van de samenleving, waar meer en
meer hebben de drijfveer is, blijven roepen dat de mens meer en anders waard is.
Er zijn mensen die alles in het werk stellen om arme en gekwetste mensen in
beeld te houden, die niet toelaten dat er iemand naar de rand gedreven wordt.
Het gebeurt onopvallend en vanzelfsprekend door helpers in de eigen kring en
openbaar door mensen, die met grote inzet de onrechtvaardigheid en de
onwaardigheid aan de kaak stellen en de politiek dwingen om na te denken. Hoe
komen mensen daartoe, wie zet hen daartoe aan? Is dat die nieuwe Helper, waar
het ev. van spreekt? Want zo staat er geschreven: de Helper, die de Vader in
mijn naam zal zenden, Hij zal u alles in herinnering brengen, wat Ik u gezegd
heb. De H. Geest brengt ons steeds Jesus en zijn ev. in herinnering.
Mijn vrede geef ik
u, zegt Jesus tot ons, niet de vrede van de wereld, dat is de vrede van de
conferenties om grenzen te respecteren, maar de vrede van mens naar mens zonder
grenzen. Ook dat zie je gebeuren onder ons in mensen, die met waardigheid leven,
die het leven met elkaar de moeite waard maken, mensen die niet uit het lood
geslagen worden door hebben en houden, maar die in de vrede en liefde van God
weten dat ze voor elkaar geroepen zijn.
Zulke mensen die
uit het ev. leven geven een heel andere kleur aan ons samenleven. Het zijn
mensen die niet uit angst leven maar uit hoop, niet negatief, maar positief,
niet uit verdeeldheid maar uit verbondenheid, die niet elkaar afvallen, maar
elkaar versterken. Wie zo kan leven geeft mensen vertrouwen, die maakt
medemensen anders en dus het samenleven.
Onze samenleving is
niet eenvoudig, er zijn veel zorgen en problemen. We kunnen ons daardoor laten
beïnvloeden, dan zal angst ons raken. Maar er is ook een andere weg, daartoe
nodigt dit ev .ons uit. Om tegenover het kwaad het goede te versterken,
tegenover de angst het vertrouwen in elkaar te stellen. Om tegenover al het
negatieve waar we mee te maken krijgen van elkaar, het positieve voorrang te
geven. Mensen die zo leven, zijn van groot belang in een angstige samenleving.
naar boven
communie
Judocus Hoop
kerk samen
liefde
Hernen en Leur
parochie
HetKruispunt
gemeenschap
uitvaart
Bijbel
sacrament leven
Eerbied
geloof
Opstanding
Erkenning
Judocus Steun
jij wij
Parochie hoop
hemel
liefde
VORMSEL
parochie Judocus
doop
God Gemeenschap
KERK pastor
gebed
Jesus
eucharistie
Trouwen
Bijbel
Hernen
geloof
Liturgie
Judocusparochie
Het Kruispunt
Samen
Kerkbalans
